Dzieciństwo powinno opierać się na poczuciu bezpieczeństwa, beztrosce, a także relacji z rodzicami, w której nie brakuje miłości i zainteresowania, a zarazem odpowiedniego przygotowywania pociechy do dorosłego życia. Niestety rzeczywistość czasami znacząco odbiega od idealnego wzorca, czasem nawet pomimo wysiłku i starań rodzicielskich, a wiele dzieci styka się z sytuacjami destrukcyjnie wpływającymi na ich rozwój i stan psychiczny. Te zaś nierzadko odciskają na psychice na tyle silne piętno, że prowadzą do tzw. syndromu DDD – dorosłych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych – który wiąże się z problemami w różnych aspektach codziennego życia i z reguły ciągnie się pokoleniami, jako trauma generacyjna. Oznacza to, że nie trzeba, by rodzina była skrajnie patologiczna, żeby dziecko wykształciło zestaw zachowań charakteryzujących DDD. To zaś, nierozwiązane, prowadzi w życiu dorosłym do różnorakich problemów, nie tylko natury emocjonalnej, w różnych sferach życia. Często ich jedynym rozwiązaniem pozostaje psychoterapia.
Czym jest i jak objawia się syndrom DDD?
Osoby z syndromem DDD zmagają się z problemami natury psychicznej oraz emocjonalnej, wynikającymi z dzieciństwa w rodzinie dysfunkcyjnej, w której relacja z jednym lub obojgiem opiekunów funkcjonowała w sposób nieprawidłowy. Może to oznaczać styczność dziecka z takimi sytuacjami jak:
- przemoc fizyczna lub psychiczna,
- alkoholizm, narkomania, inne uzależnienia,
- nadmierna kontrola,
- brak zainteresowania, okazywania uczuć,
- nierówne traktowanie w rodzeństwie
- parentyfikacja dziecka.
Doświadczanie takich problemów pociąga za sobą wykształcanie przez dziecko nieprawidłowych wzorców zachowań oraz myślenia, co przekłada się na wiele poważnych trudności w życiu dorosłym.
Osoby z syndromem DDD zmagają się bowiem m.in. z bardzo niskim poczuciem własnej wartości, drażliwością, silnymi wahaniami nastroju, które są dla nich trudne do zrozumienia. Oprócz tego symptomami mogą być:
- poczucie bycia niewystarczającym,
- strach przed odrzuceniem, bliskością, rozmawianiem o emocjach,
- przesadne zamartwianie się,
- unikanie odpowiedzialności,
- problemy z nawiązywaniem i utrzymywaniem relacji, zaufaniem,
- perfekcjonizm.
Objawy syndromu DDD bywają różnorodne i często zależą od tego, w jaki sposób funkcjonowała dana rodzina i czego dotyczyły problemy jakie spotkały jej członków. Co więcej, osoby zmagające się z problemami często nie zdają sobie sprawy z ich przyczyn i mają trudności ze zrozumieniem swoich emocji, które rzutują na ich życie na każdej płaszczyźnie, od rodzinnej po zawodową.
Psychoterapia jako pomoc dla dorosłych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych
Podstawę terapii syndromu DDD stanowi zidentyfikowanie problemów, z jakimi dana osoba zetknęła się w dzieciństwie – w ten sposób możliwe jest zrozumienie wynikających z nich emocji, a także nieprawidłowych wzorców zachowań. Te ostatnie psychoterapeuta pomaga zmienić, zastępując je prawidłowymi strategiami reagowania na określone sytuacje bądź bodźce.
Jednocześnie psychoterapia DDD uwzględnia pracę nad samooceną, jak również naukę nawiązywania zdrowych relacji, właściwego stawiania granic oraz niepowielania zachowań rodziców/opiekunów we własnej rodzinie i przekazywania nieprawidłowości swoim dzieciom, co bywa częstym zjawiskiem w takich przypadkach.
Współpraca z psychoterapeutą prowadzącym terapię DDD jest szansą dla osób z tym syndromem na odzyskanie poczucia bezpieczeństwa i pewności siebie, a także na rozwiązanie problemów związanych z relacjami z otoczeniem. Pomoc dla nich oferuje choćby ośrodek psychoterapii Neuro-My w Warszawie, gdzie wsparcie dla dorosłych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych m.in. z Mokotowa jest jedną z podstawowych usług terapeutycznych, świadczonych przez wykwalifikowanych terapeutów.
